با تبریک سال نو و بهاری زیبا برای دوستای عزیز تر از جانم :)

سال نو هم اومد ، اون سال نحس که برای من از ابتدا بد شروع شد رفت ... پر ...

روز اول عید که خواب بودم و از روز دوم مثل تراکتور رفتم سرکار ، امروز یه حال بدی داشتم احساس نفرت از عدد 3 !!! از سوم فروردین ..پشت باجه سرم رو میز بود و تو خواب و خیال بودم ، برگشتم به دوسال قبل یه همچین روزی ... سیاه شدن شناسنامه و محضر و فلان...

دلم گرفته ازینجا تا خدا ... نوشتنم نمیاد ...

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن کرده بود؛ فریب می‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هیاهو می‌کردند و هول می‌زدند و بیشتر می‌خواستند. توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خیانت،‌ جاه‌طلبی و ... هر کس چیزی می‌خرید و در ازایش چیزی می‌داد. بعضی‌ها تکه‌ای از قلبشان را می‌دادند و بعضی‌ پاره‌ای از روحشان را. بعضی‌ها ایمانشان را می‌دادند و بعضی آزادگیشان را. شیطان می‌خندید و دهانش بوی گند جهنم می‌داد. حالم را به هم می‌زد. دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.
انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم،‌فقط گوشه‌ای بساطم را پهن کرده‌ام و آرام نجوا می‌کنم. نه قیل و قال می‌کنم و نه کسی را مجبور می‌کنم چیزی از من بخرد. می‌بینی! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیک‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اینها فرق می‌کنی.تو زیرکی و مومن. زیرکی و ایمان، آدم را نجات می‌دهد. اینها ساده‌اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می‌خورند. از شیطان بدم می‌آمد. حرف‌هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه‌ای عبادت افتاد که لا به لای چیز‌های دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار یک بار هم شده کسی، چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد. به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود! فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش کردم. تمام راه خدا خدا کردم. می‌خواستم یقه نامردش را بگیرم. عبادت دروغی‌اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم، شیطان اما نبود. آن وقت نشستم و های های گریه کردم. اشک‌هایم که تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم که صدایی شنیدم، صدای قلبم را. و همان‌جا بی‌اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه قلبی که پیدا شده بود

این آهنگ وبلاگم یه اتمسفری به من داده ؛ جو در حد تیم ملی ... احساس نوشتن مضاعف بهم دست داده...

امروز این پسرای سرکارم چه متاهل چه مجرد کشتن منو با این قضیه ولنتاین ! به راستی چیست این ولنتاین بی معنی !؟شایدم معنی داره و ما انسانهای خنثی و بدون عشق چیزی نمی فهمیم ... هی اس ام اس اومد " هپی ولنتاین " !!! حالا یارو نمی دونه عشق رو به چه عی می نویسن یا عشق چه حرمتی داره ! فقط باب کردن واسه کادو گرفتن... توی محیطی کار می کنم که همه نوع آدمی رو میبینم ، دخترایی که پاکت قرمز به دست با یه کادو توش ! می اومدن و خوشحال ازینکه شب ولنتاینه ... کاش با یه خرس کادو دادن همه ی عشقای دنیا اینطوری بروز داده می شد ! یا همه چی حل میشد... کسی چی می فهمه تو مغز و دل من چی میگذره ! فقط می اومدن می گفتن خانم خمارالدینی کادو و ل ن ت ا ی ن !!! چی خریدی ؟ منم تو دلم چنان پوزخندی بهشون می زدم که نگو ... آره واسه عمم یه گوریل قرمز جیگری کادو خریدم با یه روبان به دندوناش با یه بسته شکلات آیدین 500 تومنی برم شهرشون بهش کادو بدم بلکه سر پیری خر کیف شه بنده خدا ...  من آدمم آخه ؟ ته ته احساساتم همینا بود که گفتم ... ولنتاین چیه ولمون کنید تورو حضرت عباس !

عوارض بی خوابیه و نخوابیدن و بیدار شدن 5 صبح تو این سوز گدا کش رفتن سر کار و سرکار بودنم به اندازه ی تمام سالهای عمرم ...

از یابو سوار بگم :

چند روز پیش یه خانومی از مشهد زنگ زد رو موبایل داداشم که برای یابو سوار تحقیق کنه ، گفت اومده خواستگاریه خواهر من ، خواستم ازش بدونم . داداشمم همه ی حقایق رو گفت . فکر کنید سومین زن در عرض 2 سال ... طرف می گفت خواهرم ب . ا. ک . ر .ه  است !! و میخواد زن سوم این آقا بشه ، داداشمم گفت برین از زن اولش که شش سال باهاش بوده بپرسید ما دو سه ماه پیشتر نمیشناسیمش ولی فهمیدیم چه مار هفت خطیه ... طرف اصرار داشت که شماره منو بگیره از منم بپرسه که برادرم گفت خواهرم ازدواج کرده ! و من از شوهرش اجازه ندارم شمارشو بدم ! و اگر این تلفن صرفا برای سوزوندن من بود خودشون بیشتر آتیش گرفتن ... من کلا" مرده محسوبش می کنم . به لطف خدا هیچی ازش یادم نمیاد ... باید زور بزنم تا یادم بیاد چه شکلی بود ... اینا رو مدیون لطف خدا و دلداریای شما هستم ...

داغ هیچی مثل اونکه پس می زندت نیست ...

چه بده تنها شی وقتی

هیچکسی همقدمت نیست...

بی اختیار تنبل شدم ، رفتن توی فیس بوک به خاطر اینه که یه اپرا مینی رو گوشیم نصبه و راحت می رم ، ولی اومدن توی وبلاگ روشن کردن لپ تاپ رو می طلبه... قابل توجه نقاشک عزیز ...

کماکان همتون رو دوست دارم ، اینجا دل سپیده ... ساعت 11:49 دقیقه 23 بهمن !

آدم هایی هستند که روز تولد یا شب تولد ندارند
هر روز از آمدن خود شادند

این تغییر فصل
این تغییر رنگ
این روزها
این گذر عمر
این دوست داشتنها
این بودن ها
لیاقت میخواهد

ورود من به 26 سالگیم را با آرامش آغاز کن

یه چند روزه یه جایی کار می کنم که اکثر عزیزان تهرانی با اون جا آشنا هستند ؛ کارم شیفتی شده و از صبح خروس خون تا ظهر و یه هفته از ظهر تا شبم ... واقعا گذر روز ها رو نمی فهمم و حسابی درگیر شدم ، هیچی اون مکتب خونه (دانشگاه) رو هم یه خط در میون می رم واقعا نمی رسم :(سرما هم که خوردم اساسی ... صدام مثل پسرای توی سن بلوغ ! دو رگه شده :(

فدای همه ی شما بشم که تولد منو تبریک گفتین :) ولی من 22 آبان به دنیا اومدم یعنی هنوز به دنیا نیومدم .

در هر صورت دوستتون دارم

اما

تمام لحظه هایت را غروب درد می دانی

و غم را در غزلهایت به جای عشق می خوانی

همیشه در خیابان با تن خسته غمی داری

ومی گویی به زیر لب ( منم در خویش زندانی )

صدای موج می پیچد چنان در ساحل چشمت

که می فهمم مثل در یای خروشانی

وگاهی از دل کوه جنون فریاد می آری

که ازپژواک صوتت شهر می فهمد پریشانی

چنان از وسعت غم های تو در غربتم امروز

که می گویم همیشه با خودم غم را نمی دانی

چنان آشفته ای در دل که با تن پوشی از آتش

« به خود حق می دهی در کوچه سیگاری بگیرانی »